thinging..

เป็นอีกวันที่อากาศน่านอนโครต ตื่นมาเลยหยิบหนังสือศิลปะแขนงที่7มาอ่านไปอีกหน่อย อ่านไปทำให้รู้ว่าการตีความเนื้อหาจากภาพยนตร์นั้น ไม่ใช่ขี้ๆเลย ต้องมีความเข้าใจเรื่องสัคมและศิลปะระดับนึง เข้าใจเลยว่าในวงการภาพยนตร์นั้นทำไมถึงมีนักวิจารณ์เก่งๆอยู่เพียบหยิบมือเดียว ในระหว่างที่ตัวภาพยนตร์นั้นมีเป็นร้อยๆ พันๆ

ในส่วนตัวผมไม่ได้ชอบการวิจารณ์หนังสักเท่าไหร่นัก เอาจริงๆคือไม่ชอบวิจารณ์งานชาวบ้านเขาน่ะ ไม่ว่างานอะไรก็แล้วแต่

วันนี้เริ่มเขียนบทความ aesthetic ไปได้หน้ากว่าก็เริ่มง่วงนอนแล้ว แต่ในระหว่างที่กำลังอึนๆอยู่นั้น

ตู๊ดดด... ด

"ฮัลโหล สวัสดีครับ"

"อ่า สวัสดีครับ คุณดุรงค์ใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ.."

"ผมโทรมาจากบริษัท Plan toy Creation นะครับ คือเราเห็นพอร์ตของคุณดุรงค์ที่ส่งมาแล้วอยากจะให้คุณเข้ามาสัมภาษณ์"

(นึกในใจว่า ส่งไปเมื่อไหร่วะ จำไม่ได้) "อ่า เมื่อไหร่ดีครับ"

......

หลังจากได้รายละเอียด วางหูเสร็จ ก็มานั่งคิดในใจว่า มีโจทย์มาให้คิดอีกแล้ว คราวนี้เป็นงานที่อยากทำด้วย แถมอยู่ไม่ไกลมาก (สาทร)

กลับมาคิดอีกว่า เรียนหรือทำงาน...

ใจเรามันก็อยากเรียน เพราะรู้แล้วล่ะว่ามันได้อะไรเยอะ

แต่ปัจจัยในการใช้ชีวิต และในอนาคตล่ะ...เงินล่ะ

อืมมม...ก็คงเข้าอีหรอบเดิมๆ ไปสัมภาษณ์ แต่ก็คงไม่เอา หรือเขาคงไม่สะดวกรับคนที่ไม่ทำงาน fulltime..

จบความคิดเพียงเท่านี้ มานั่งอ่านหนังสือกับเขียนงานต่อ

พรุ่งนี้จะเป็นยังไงช่างมัน ก็มันยังไม่มาถึงซะหน่อย :)