somebody..nobody

Nobody stay forever and somebody couldn't love forever.

Somebody who love as change a clothes.

Somebody who love as a car driving fast.

Every love have been ever change, i know then you know.

But somebody can't to accept when the love to leave away.

Somebody let themselves to went with slowly life.

Somebody feeling turn back time such a need to re-start living again.

The love it look like to complicate, actually not.

The love is not so complicated.

So people are.....

วันนี้ที่พระอาทิตย์

วันนี้รู้สึกมีความสุขแบบเหงาๆ

ดีใจที่เห็นเธอดูมีความสุขและสดชื่นเหมือนเคย

ดีใจที่เห็นแม่เธอดูแข็งแรง

ถึงวันนี้เราจะใช้เวลาด้วยกันไม่นานแต่มันก็ทำให้ชั้นมีความสุขมาก

หลังจากแยกกันชั้นได้ไปขอใช้ห้องน้ำที่ร้าน joy luck club อีกรอบ

เจอพี่ต้อมและพี่น้อย ทั้งสองคนยังพูดเก่งและชวนชั้นคุยเหมือนเดิม

มันทำให้ชั้นนึกถึงตอนที่เคยมากับแกครั้งแรกๆ ที่เรานั่งฟังพี่แกเขาพูดจนเราอึนๆงงๆ

ชั้นถ่ายรูปพี่เขาไว้เป็นที่ระลึก ซึ่งชั้นไม่รู้ว่ารูปจะออกมาดีหรือเปล่าเพราะที่วัดแสงของกล้องมันยังคงเสียอยู่

และชั้นหวังว่ารูปที่ชั้นถ่ายแกกับแม่นั้นมันคงจะใช้ได้นะ

...คิดถึงแกจัง

ปล. จริงๆแล้วที่ชั้นบอกว่าจะเอาหนังสือจากแกก็เพราะแค่ชั้นไม่ได้อยากจะอ่านมันหรอก

ชั้นแค่อยากหาเรื่องออกมาเจอแกเท่านั้นเองแหละ

:p

:)

วันนี้

ความรักจากไป แต่ความคิดถึง มิตรภาพ กับความห่วงใยก็ยังคงอยู่

คิดถึงแกว่ะ

:)

เกาะช้าง

เป็นทริปสั้นๆที่ไม่มีรูปถ่าย

ไม่มีโปสการ์ด

ไม่มีของฝาก

ไม่มีอะไรทั้งสิ้น

เหมือนเอาหัวใจไปพัก

ทะเลถือเป็นสิ่งมหัศจรรย์ สิ่งหนึ่ง

ทั้งลมทะเล เสียงคลื่น มันทำให้สิ่งที่มันปวดร้าวในใจ

ได้ถูกบรรเทาลงได้บ้าง

เบียร์ 5 ขวดได้หมดไป ผมกลับเข้าห้องเพื่อหนีจากละอองฝนที่กำลังจะตกลงมา

คืนนี้ ผมก็ยังคงนอนไม่หลับอยู่ดี

....

การเดินทาง

หลังจากที่เมื่อวานไปงานวันเกิดเพื่อนที่ศิลปากร

ฉันเมาอย่างที่ไม่เคยเมาอย่างนี้มาเป็นปี

แต่คิดว่าจะขอเมาแบบนี้เป็นครั้งสุดท้าย เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกแย่ทุกที

ฉันถึงบ้าน หลับไปโดยที่ไม่ได้อาบน้ำอย่างเคย

ตอนเช้าชั้นตื่นมาเก็บกระเป๋า

เสื้อผ้าฉันเอาไปไม่เยอะมาก เอาเฉพาะตัวที่ฉันชอบใส่เป็นประจำ

จุดมุ่งหมายปลายทางของฉันยังไม่รู้

ฉันคงไปหาสถานที่และเวลาการเดินทางที่เหมาะสมกับฉันมากที่สุดเอาข้างหน้า

แต่มีที่นึงในใจเป็นที่ๆชั้นเคยบอกกับคนๆนึงว่าอยากจะไปกับเขาสักวันหนึ่ง

ถ้าเป็นไปได้ อยากจะไปด้วยกันสักครั้ง

ตอนนี้ฉันยัดเสื้อผ้าเอาใส่กระเป๋า เสร็จแล้ว

และคงต้องได้เวลาออกเดินทางเสียที

รักและคิดถึงเสมอ

ถึงเจ

ถึงเจ..

ถึงเราจะจบกับแบบนี้ แต่ชั้นคงไม่ได้รักเธอน้อยลง

แค่ชั้นรู้สถานะตัวเองว่ายังไม่สามารถเจอเธอได้

ขอให้เธอเข้าใจชั้นก็พอ

สักวันนึงเราคงได้เจอกันอีก

รักแกเสมอ ตั้งแต่วันแรก จนถึงวันนี้

โชคดีนะ

หมีมู้ดดู้

.........

....เจ็บปวด....

จุก

เฮ้อ ก็แค่ข้อความสั้นๆ ทำไมมันทำให้เรารู้สึกแบบนี้นะ

มันเหมือนมีอะไรจุกอยู่ในอก

จริงๆมันเป็นแบบนี้มานานล่ะ

สงสารตัวเองว่ะ เมื่อไหร่จะหายซะที.....

แบบไหนถึงจะดี??

ได้คุยกับพี่คนนึงผ่าน msn เริ่มต้นที่การถามสารทุกข์สุขดิบ และเรื่องงาน

สุดท้ายต้องมาจบในเรื่องของการวางแผนชีวิตทุกที

" ให้คิดยาวๆ ไม่ใช่คิดงานนี้ "

" คิดทีละงานมึงก็เห็นทีละจุด "

" มึงไปได้ไกลกว่านี้....ถ้าเลิกคิดเฉพาะหน้า "

เอิ่ม จุกเลยกู อะไรวะเนี่ย....

ก็จริงอยู่ครับว่าผมอาจจะคิดแต่ละงานเป็นปัญหาเฉพาะหน้า

แต่ก็อย่าลืมว่าข้อจำกัดแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนติดภาระกิจเรื่องเรียน เรืองเงิน เรื่องโน่นๆนี่

ผมว่าชีวิตคนเราสามารถกำหนดแบบแผนได้ แต่มันก็ขึ้นอยู่แต่ละคนว่าเขาคนนั้นจะปรับให้เขากับชีวิตเขาได้อย่างไร

ถ้าให้ผมวางแผนก็คือ เรียนให้จบ ทำงานเก็บตังค์ เอาไปเที่ยวต่างประเทศ หาความสุขใส่ตัว หาความสุขให้คนที่เรารัก หรืออะไรก็ว่าไป กลับมาทำงานเก็บตังค์ต่อ ฮ่าๆๆๆ เป็นไง ดูมันเหมือนคนสิ้นคิดไหมครับพี่

แต่ผมเชื่อในสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ว่ามันไม่ได้ไปผิดที่ผิดทาง และสิ่งที่ผมทำนั้นเป็นเหมือนกับทางผ่านที่จะทำให้ผมได้ไปพบเจอกับ goal ที่ผมยังมาไม่ถึง

คือผมไม่ซีเรียสนะว่าในอนาคตผมจะต้องมีบริษัทดีไซน์ หรือ ต้องมีเงินเก็บในบัญชีเป็นแสนๆล้านๆ

แต่ผมขอทำชีวิต ณ ปัจจุบันให้ดีและมีความสุข ทำให้ครอบครัวมีความสุข ทำให้คนที่เรารักมีความสุข ผมว่ามันเพียงพอแล้วสำหรับคนๆนึง

เอาเป็นว่าตอนนี้ผมขอปล่อยไหลไปกับการดำเนินชิวิตของผมแล้วกันครับ

เอ๊ะ หรือว่าแผนการในชิวิตของผมมันคือการไม่มีแผนกันแน่นะ ??

ดูเหมือนคนไม่เอาไหนเนอะ ว่างั้นหรือเปล่า...

ขอจบการสนทนาด้วยคำขอบคุณและรอยยิ้มแล้วกันนะครับ

:)

Multiply

เข้ามาดู multiply ทีไรเหมือนได้กลับมาเยี่ยมบ้านเก่า

บ้านที่เคยมีมิตรภาพ , เรื่องราว , ภาพถ่าย ต่างๆ

ผมไม่ได้ยุ่งกับมันมานานเท่าไหร่แล้วนะ รู้แต่ว่านานพอตัวเลย

และจะว่าไปมันเป็นที่แห่งแรกที่ทำให้เราได้รู้จักกัน

ได้เริ่มแชร์ความรู้สึกดีๆให้แก่กัน

ผมชอบเข้าไปดู multiply ของเธอ อ่าน diary ของเธอ

ผมคิดว่ามันอาจจะทำให้ผมรู้จักเธอในแง่มุมต่างๆได้ดีขึ้น

มาถึงวันนี้ ผมไม่แน่ใจว่าผมนั้นได้รู้จักเธอดีแค่ไหนแล้ว

แต่สิ่งนึงที่ผมมั่นใจก็คือ

ผมรู้จักตัวเองว่าผมรักเธอมากแค่ไหน

.

.

ปล. ดูรูปเก่าๆ บางทีมันก็ทำให้น้ำตามันไหลออกมาได้ง่ายๆนะ

ชั้นคนเดิม

สิ่งที่คนเดิมอย่างชั้นอย่างจะบอกกับเธอ

ก็คือคำเดิมจากวันที่พบเธอ

รักเธอเมื่อก่อนอย่างไร วันนี้ชั้นก็รักเธออย่างเดิม

พลเมืองดี?

สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือ

ตั้งใจทำงาน

เรียน

ใช้ชีวิตให้มีความสุข

ทำให้คนที่เรารักมีความสุข

ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร

ถึงจะไม่ได้ออกไปแสดงพลังเหมือนอย่างใครๆเขา

แต่แค่นี้ไม่รู้จะเพียงพอสำหรับการเป็นพลเมืองดีคนนึงหรือเปล่า

:)