วันพฤหัสบดีที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

....



คนที่ไม่ใช่ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็คงยังเป็นคนที่ไม่ใช่สินะ

ปิดปรับปรุง(ชีวิต)ชั่วคราว





ไว้แข็งแรงเมื่อไหร่จะกลับมาใหม่นะ

วันพุธที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ห้องรก


หมดโปรเจคทีหนึ่ง ก็เก็บห้องทีหนึ่ง

บางทีการที่ห้องมันรกก็เพราะว่าเรายังเสียดาย

เสียดายโบรชัวบางอันที่มันสวยๆ แต่เมื่อเราเก็บมันไว้และไม่ได้ใช้

เสียดายพวกของแจกเล็กๆ ไปเก็บไว้ เพราะตอนนั้นเห็นว่ามันสวยดี

นานวันเข้ามันก็ต้องถูกลืม เพราะมันไม่ได้ถูกใช้งานอะไร

และบางครั้งมันก็มีของใหม่ที่จะเข้ามาเพิ่มอยู่ในห้องเรื่อยๆ

จนพวกของเก่าๆที่มีอยู่ ก็กลายเป็นของที่โดนหมางเมินไป
.
.
.

ผมได้เก็บอะไรหลายๆสิ่งไว้ในห้องของผม เพราะว่าผมนั้นยังเสียดายอยู่

แต่บางครั้งมันก็ต้องตัดใจทิ้งมันไป

ถึงของหลายอย่างมันจะถูกทิ้งไป แต่ความทรงจำของมันยังจะอยู่กับผม

ทุกครั้งผมหยิบของแต่ละชิ้นเอาใส่ถังขยะ

อย่างน้อย ผมไม่เคยลืมว่า ผมได้มันมาได้อย่างไร เมื่อไหร่ ที่ไหน


วันจันทร์ที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ความคิดโง่ๆ


ผมยืนอยู่ริมฟุตบาทตรงทางม้าลายที่ถนนเส้นหนึ่ง

รถเมล์คันหนึ่งกำลังวิ่งมาโดยเร็ว

ในหัวผมคิดว่า

การที่จะถูกรถเมล์คันหนึ่งชนมันจะเจ็บแค่ไหนนะ

.....

รถเมล์วิ่งผ่านไป

ผมยืนอยู่ที่เดิม สัญญาณไฟให้คนข้ามเป็นสีเขียวแล้ว

ผมได้เดินจากความคิดโง่ๆของผมออกมา

ความคิดไร้สาระของผมได้ถูกทิ้งไว้ตรงสี่แยกนั้น

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ชีวิตผมยังต้องดำเนินต่อไป




ตรง


ก็รู้ว่าฉันไม่มีความหมาย และพอจะรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งนานเท่าไหร่ยิ่งหมดหวัง

เมื่อเธอ ไม่เคยจะหันมองที่ฉัน ไม่ว่าจะทำเช่นไรเธอคงจะไม่รักกัน และก็รู้ไม่นานความฝันที่มีก็คงจบไป

* แต่ตอนนี้ยังมีเวลา ที่ฉันจะหาเหตุผลดีดี มาฉุดรั้งเธอตอนนี้ แต่ก็รู้ดี ไม่มีหวัง

** ต่อให้ฉันจะรักเธอมากเท่าไหร่ แต่ก็รู้ว่าเธอ คงจะไม่สนใจ

แต่ยังฝันไกล และยังคงหวังเอาไว้ข้างในจิตใจ ว่าซักวันเธอจะมีฉัน

แต่ก็รู้เป็นไปไม่ได้ เมื่อเธอคิดว่าฉันไม่ใช่

แต่ไม่เป็นไร อยากจะขอมีเธอเรื่อยไปในใจไปอีกแสนนาน

และแม้ว่าสิ่งที่ฉันทำวันนี้ มันอาจไม่ทำให้เธอได้รู้สึกดี สิ่งที่ใจเธอพอจะมีก็เพียงแต่ความรำคาญ

แต่อยากจะขอให้เธอได้ฟังเอาไว้ บทเพลงสุดท้ายที่ฉันตั้งใจจะมอบให้ไป

ที่กลั่นออกมาจากใจและมีให้เธอผู้เดียวเท่านั้น

* แต่ตอนนี้ยังมีเวลา ที่ฉันจะหาเหตุผลดีดี มาฉุดรั้งเธอตอนนี้ แต่ก็รู้ดี ไม่มีหวัง

** ต่อให้ฉันจะรักเธอมากเท่าไหร่ แต่ก็รู้ว่าเธอ คงจะไม่สนใจ

แต่ยังฝันไกล และยังคงหวังเอาไว้ข้างในจิตใจ ว่าซักวันเธอจะมีฉัน

แต่ก็รู้เป็นไปไม่ได้ เมื่อเธอคิดว่าฉันไม่ใช่

แต่ไม่เป็นไร อยากจะขอมีเธอเรื่อยไปในใจไปอีกแสนนาน



ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ กว่าที่ฉันจะลบเธอจากใจ กว่าที่ความทรงจำดีๆ มันจะเลือนหาย กว่าจะได้รักใครอีกครั้ง


แต่ตอนนี้ยังมีเวลา ที่ฉันจะหาเหตุผลดีดี มาฉุดรั้งเธอตอนนี้ แต่ก็รู้ดี ไม่มีหวัง
#
ต่อให้ฉันจะรักเธอมากเท่าไหร่ แต่ก็รู้ว่าเธอ คงจะไม่สนใจ

แต่ยังฝันไกล และยังคงหวังเอาไว้ข้างในจิตใจ ว่าซักวันเธอจะมีฉัน

แต่ก็รู้เป็นไปไม่ได้ เมื่อเธอคิดว่าฉันไม่ใช่

แต่ไม่เป็นไร อยากจะขอมีเธอเรื่อยไปในใจไปอีกแสนนาน

เมื่อเธอคิดว่าฉันไม่ใช่ แต่ก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่ฉันนั้นยังหายใจ จะรักเธอไปตลอดกาล

.......

คงเป็นเพลงที่ตรงกับอารมณ์ตอนนี้ที่สุดแล้วล่ะ.....

วันอาทิตย์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

งานแต่งพี่ตอง



ขอขอบคุณความรักของคนคู่หนึ่งที่ทำให้มีวันที่พวกเรากลับมาเจอและสนุกกันได้อีกครั้ง

งานสนุกมากๆจริงๆครับ

รักกันมากๆ และ นานๆนะครับพี่

;)

วันเสาร์ที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

present-past-future


มีความสุขบนปัจจุบัน มากกว่าที่จะยึดติดกับความสุขจากอดีต และคาดหวังความสุขจากอนาคต

ขอบคุณนะเจ เราเข้าใจมันแล้ว

แต่คงไม่ผิดใช่ไหมถ้าเราจะคิดถึงความสุขจากอดีตบ้าง

ก็เพราะมันเป็นความสุขชิ้นสำคัญชิ้นหนึ่งของชั้นเชียวนะ

;)

4 เดือนผ่านไป


บ่ายแก่ๆของวันเสาร์ที่ 20 เดือนกุมภาพันธ์

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับผมวันนี้มันก็ไม่ต่างกับเหตุการณ์เมื่อ 4 เดือนที่แล้วเท่าไหร่นัก

คำว่าเพื่อนอาจเป็นคำที่เหมาะสมระหว่างผมกับเธอมากที่สุด

ทั้งๆที่ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น...แม้แต่นิดเดียว

เธอได้ถามความรู้สึกผมที่มีกับเธอ

ผมไม่ได้ตอบอะไรออกมาเป็นคำพูดที่สวยหรูมากนัก

แต่ในใจผมมีคำตอบเหล่านั้นอยู่เสมอมา

ผมรู้สึกกับเธอเหมือนเดิมกับเมื่อปีที่แล้ว เมื่อเดือนที่แล้ว และเมื่อนาทีที่แล้ว

ผมยังรักและคิดถึงเธอ

เหตุการณ์วันนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงอาจร้องไห้

แต่น่าแปลก...

วันนี้ผมอยากร้องไห้ แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมา

จนผมไม่แน่ใจว่าน้ำตามันสามารถไหลออกจากทางตาได้อย่างเดียวหรือเปล่า

แต่สิ่งที่ผมแน่ใจคือในใจของผมก็คงมีน้ำตาไหลออกมาอยู่เหมือนกัน

น้ำตาที่อยู่ในใจผมมันคงไม่สามารถซับได้ด้วยกระดาษทิชชู่สินะ

คงใช้เวลาล่ะมั้ง ที่จะเช็ดมันออก

ก่อนกลับผมยิ้มให้เธอ

เธอบอกอยากให้เราเป็นเหมือนเดิม

ผมนึกขอบคุณเธอ ที่ยังให้โอกาสผมได้รักและคิดถึงเธออยู่

แต่ผมอยากจะดีกับเธอให้ยิ่งกว่าเดิม ถ้าเธอไม่รังเกียจอะไร

ถึงแม้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น และผมจะต้องเสียใจอีกกี่ครั้งก็ตาม

แต่ถ้าอย่างน้อยวันนี้ผมได้รักและดูแลเธอให้ดีที่สุดด้วยกำลังที่ผมมีอยู่

ถ้าวันนึงเราต้องจากกัน

ถึงตอนนั้น คำว่าเสียใจคงไม่มีความหมายกับผมแล้ว

.....ขอขอบคุณบลอกเล็กๆแห่งนี้ที่ให้ผมได้มีโอกาสบรรยายความรู้สึกของผม

ถ้าวันนึงเธอได้เข้ามาอ่าน ช่วยฝากบอกเธอด้วยว่า

ผมรักเธอมาก

........





วันศุกร์ที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

หลายสิ่งอย่าง

ไง ไม่ได้เขียนซะนานเลย

มีเรื่องหลายสิ่งมาก เรื่องงานทั้งน้านนนน

ทำโปรเจค 2 วิชา ทำโมเดล พรีเซ้นเทชั่น ไหนจะสอยอีกอาทิตย์หน้า

โฮกกกกกกก เหนื่อยจริงๆ

อาทิตย์นี้ไปงานแต่งพี่ตองด้วย

เฮ่อออ อาทิตย์หน้ายังไงก็ต้องหาเวลาไปคุยงานกับไต้หวันอีก

โอ้ยยยยยยยย เวลามันหายไปไหนหมดดดดดดดดดดดดดด

วันอังคารที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ความสุขของมีตบอล

วันนี้มีความสุขจัง

ได้กิน ได้ดูหนัง ได้พักผ่อน

ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ

ได้จับมือ

วันนี้ในโรงหนังหนาวมาก

แต่มือของเธอช่างอุ่นจังเลย

จับมือเธอแล้วมันอุ่นไปถึงหัวใจ

มันไม่ใช่คำพูดที่เกินจริงเลย

ชั้นรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

ขอบคุณนะ

;)


วันจันทร์ที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

nothing


วันนี้ไม่อยากเขียนอะไร
.
.
.
.
.

แต่ก็ต้องมาเขียนบอกจนได้

;)