4 เดือนผ่านไป

บ่ายแก่ๆของวันเสาร์ที่ 20 เดือนกุมภาพันธ์

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับผมวันนี้มันก็ไม่ต่างกับเหตุการณ์เมื่อ 4 เดือนที่แล้วเท่าไหร่นัก

คำว่าเพื่อนอาจเป็นคำที่เหมาะสมระหว่างผมกับเธอมากที่สุด

ทั้งๆที่ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น...แม้แต่นิดเดียว

เธอได้ถามความรู้สึกผมที่มีกับเธอ

ผมไม่ได้ตอบอะไรออกมาเป็นคำพูดที่สวยหรูมากนัก

แต่ในใจผมมีคำตอบเหล่านั้นอยู่เสมอมา

ผมรู้สึกกับเธอเหมือนเดิมกับเมื่อปีที่แล้ว เมื่อเดือนที่แล้ว และเมื่อนาทีที่แล้ว

ผมยังรักและคิดถึงเธอ

เหตุการณ์วันนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงอาจร้องไห้

แต่น่าแปลก...

วันนี้ผมอยากร้องไห้ แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมา

จนผมไม่แน่ใจว่าน้ำตามันสามารถไหลออกจากทางตาได้อย่างเดียวหรือเปล่า

แต่สิ่งที่ผมแน่ใจคือในใจของผมก็คงมีน้ำตาไหลออกมาอยู่เหมือนกัน

น้ำตาที่อยู่ในใจผมมันคงไม่สามารถซับได้ด้วยกระดาษทิชชู่สินะ

คงใช้เวลาล่ะมั้ง ที่จะเช็ดมันออก

ก่อนกลับผมยิ้มให้เธอ

เธอบอกอยากให้เราเป็นเหมือนเดิม

ผมนึกขอบคุณเธอ ที่ยังให้โอกาสผมได้รักและคิดถึงเธออยู่

แต่ผมอยากจะดีกับเธอให้ยิ่งกว่าเดิม ถ้าเธอไม่รังเกียจอะไร

ถึงแม้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น และผมจะต้องเสียใจอีกกี่ครั้งก็ตาม

แต่ถ้าอย่างน้อยวันนี้ผมได้รักและดูแลเธอให้ดีที่สุดด้วยกำลังที่ผมมีอยู่

ถ้าวันนึงเราต้องจากกัน

ถึงตอนนั้น คำว่าเสียใจคงไม่มีความหมายกับผมแล้ว

.....ขอขอบคุณบลอกเล็กๆแห่งนี้ที่ให้ผมได้มีโอกาสบรรยายความรู้สึกของผม

ถ้าวันนึงเธอได้เข้ามาอ่าน ช่วยฝากบอกเธอด้วยว่า

ผมรักเธอมาก

........